Dag 10 – Kondopozhskiy Rayon – Kandalaksha

Dag 10 – Kondopozhskiy Rayon – Kandalaksha

Deze dag begon ons iets te vroeg.

Ons mooie rustige plekje was ook opgemerkt door een trucker die zich met zijn vrachtwagen naast de Defender genesteld had. Niet iedereen kan zich verlaten op de betrouwbaarheid van het gereden materieel, zo ook deze man.
Uit voorzorg in de ochtend niet meer weg te komen liet de beste man dus maar de motor van zijn stalen sovjet ros draaien. Nu staan de oude Russische trucks niet echt bekend om hun gunstige olie verbruik, al snel was de Defender vergeven van de diesel en olie dampen.

Na een krappe drie uur slaap hebben wij ons voorzien van een paar sterke koppen koffie uit het café en zijn weer op weg gegaan. De eindeloze M18, de enige begaanbare optie die ons naar Murmansk voeren kon, op.
Sommige nieuwe stukken weg prachtig glad, oude stukken weg als een ware beproeving voor mens en materieel. De luchtbalgen zo zacht mogelijk om de rake klappen te absorberen van de bulten en putten in het wegdek. Soms wat lichte sneeuw, maar in dit waterrijke gebied hoofdzakelijk ijsdeeltjes in de lucht die fonkelden in het felle licht van de Hella’s als ware het diamantjes.
Bij het passeren van een smalle landbrug tussen twee meren reden we zelfs door een wolk van deze ijsdeeltjes die binnen enkele seconden een ferme ijslaag op de voorruit vormden. Met behulp van de voorruitverwarming en de ruitensproeier vloeistof verwarmer was het probleem ook weer binnen een minuut opgelost, maar een minuut kan erg lang zijn als je met 80 km/h in het donker over een ijsweg raast.

Maar weinigen rijden de nacht door. De truckers die door zetten, zijn een slag apart. Hoe eigenzinnig deze mannen ook zijn, er is er niet eentje die geen ruimte voor je maakt om in te halen en ook met een lichtsignaal aangeeft dat het veilig voor je is. Het schepte een band, die beklonken werd met een enkel knippertje van onze alarmlichten na de inhaalactie, zoals dat gebruikelijk is.
De kilometers tikten weg en om kwart over een passeerden we de poolcirkel. In andere landen is dit aanleiding tot commerciële uitspattingen, in Rusland troffen we slechts een betonnen pilaar op ongeveer de coördinaten. Het kan dus ook best iets anders geweest zijn, maar voor ons was het voor vandaag het te gedenken landmerk.
De bedoeling was aan de kustlijn van de Witte Zee die we inmiddels bereikt hadden, op het strand te slapen, maar gezien het tijdstip, de gunstige condities en de voortgang hebben we er voor gekozen om door te rijden naar onze volgende halte: Het hotel ‘Spalogi’ in Kandalaksha.