Dag 6 – Ludza – Velikiy Novgorod

Dag 6 – Ludza – Velikiy Novgorod

Om 6 uur al wakker, vandaag gaan we naar Rusland! Na een voorbereidend ontbijt bestaande uit blinys met room (gevulde pannenkoek met best vet gehakt) gingen we op pad naar de grens, niet zeker wetende wat ons te wachten stond.

Er stond een kilometer of vier aan vrachtwagens te wachten, een hulpvaardige chauffeur van een rijdende winkel wenkte ons dat we verder konden rijden langs de file. Als tweede personenwagen stonden we dan uiteindelijk voor de grens.
Ik wilde met de papierhandel al het douanekantoor bestormen toen de dame in de auto voor ons me duidelijk maakte dat ik gewoon moest wachten op ‘de wenk’. En die wenk kwam als snel. Auto open zetten als ware het een marktkraam, chassis en body nummers controleren, rondje rond de auto en uiteraard de hamvraag: wat ga je eigenlijk in Rusland doen?

Ik kreeg de papieren plus eentje extra weer in handen, kon de auto parkeren en moest me melden bij het douanekantoor ‘daarzo’ (vrije vertaling naar Nederlands) Na een omzwerving over het terrein kwamen we er achter dat het kantoor ‘daarzo’ het loketje betrof op nog geen meter afstand van het kantoortje van de eerste douanier, tja zo gaat dat.
Door een luikje van 15 bij 15 cm op slechts anderhalve meter hoogte probeerde ik er achter te komen wat dit personage van ons moest en koos de weg van de minste weerstand en propte de paperassen door het luik naar binnen. Ze plukte het zojuist verworven extra papiertje eruit, vraagt welke auto van ons is en wat we dan toch eigenlijk in Rusland gaan doen? ‘Just tourism’ antwoorden Liz en ik in koor en voila, we krijgen een stempel op ons papiertje, kunnen instappen en verder rijden. Ja, tot de volgende slagboom dan he, een slordige 20 meter verderop.
Ik stapte uit, geen idee wat er nu weer van me verwacht zal worden en overhandigde de stapel papieren. De man in het loketje viste het papiertje met stempel eruit en de boom zwaaide open. Doorrijden!

We keken elkaar aan; nou, dat viel alles mee zeg! Tot je het bord ziet dat je Letland verlaat en dus pas halverwege bent. Het Russisch welkomst comitee was er een van mijn dromen, wie kent het nummer Nikita van Elton John niet… En ja hoor, twintig jaar na dato staat ze er nog steeds, maar wel twintig jaar ouder. Hmm.
Ze overhandigde ons twee belachelijk kleine papiertjes waarop we alles in moesten vullen wat ook al in het visum stond.
Grappig genoeg staan alle invulvelden voorzien van Russische benamingen, maar Nikita was zo hulpvaardig om in haar beste Russisch uit te leggen wat de bedoeling was. Toen beide papiertjes door ons vol gekrabbeld waren (probeer dat eens, bij -10 op een stalen tafeltje met een balpen schrijven op een dun glad velletje papier) konden we lopend naar het loket om de papiertjes te overhandigen aan een mevrouw die ze dapper over typte en onze paspoorten aan een nauwgezet onderzoek onderwierp.
Ondertussen -heel efficiënt- werd ik door Nikita apart genomen. De auto moest weer aan alle kanten open gemaakt worden en ik mocht een rondleiding geven. Haar hond vond het allemaal reuze interessant, wellicht hadden we een betere reissnack uit kunnen zoeken dan de gedroogde worsten die we weg hadden gewerkt de afgelopen dagen.
Alles in orde, we kunnen tot aan de slagboom door rijden, drie meter verder. Verdwaasd keken we om ons heen, ja, en nu?

Een brave borst zit ons vanachter een wederom piepklein luikje te aanschouwen en op het moment dat we hem in de gaten kregen zei hij joviaal ‘ook goedemorgen’. Nu was het in het Russisch, dus het kan ook best wat anders geweest zijn, maar wij verkiezen deze vertaling.
We kregen ieder een papiertje dat we in moesten vullen, deze keer ging het over de auto en de spullen die we bij ons hadden. Ik onderneem dapper een poging en vermeld alle waardevolle zaken die we tijdelijk in willen voeren. Ik zak hopeloos voor deze test, want als hij de papiertjes terug krijgt gaat er een streep door en ik mag het nogmaals proberen, dit maal in tweevoud. In een monoloog in het Russisch – van een dialoog is niet echt sprake als je alleen uit kunt brengen; ‘uhmm?’- maakte hij me duidelijk dat dit papiertje het enige is waarmee ik m’n auto ook weer uit kan voeren en dat ik het dus met m’n leven moet verdedigen.

Op dat moment begint het gestempel en slaat bij mij -bij de derde zelfde stempel op hetzelfde papiertje de slappe lach toe. Tussen iedere stempelgang leest hij aandachtig de auto papieren door met een gezichtsuitdrukking die ik nog herken van m’n schooltijd als ik weer eens geen prioriteit gegeven had an het leren voor een tentamen.
Gelukkig weet ik redelijkerwijs m’n gezicht in de plooi te houden en we doen samen nog even een rondje rond de auto. Chassisnummer controleren, even kijken wat we zoal in de auto hebben…

Ja, we kregen groen licht van hem en de slagboom zwaaide open. We konden zeker 30 meter door rijden tot een slagboom met hokje met een valluikje en louter Russisch sprekende douaniers. Paspoort controle. Nu duurde het hele tafereel best lang, maar na al deze stappen controleren of we nog steeds met twee personen in de auto zaten kwam mij toch een ietwat overdreven over. Afijn, dit was de laatste slagboom, het wijde Rusland lag voor ons open en beschikbaar om ‘belandreisd’ te worden.

We hadden na de twee uur douane perikelen nog een flinke rit voor de boeg, zaak dus om kilometers te maken. Via de M9, A117 en de M20 schoot het op zich wel redelijk op, ware het niet dat bij ieder dorpje de snelheid er echt uit moet omdat anders iemand anders dat wel voor je doet. Zo iemand met een grote pet op.
De wegen hier zijn ontworpen door een infra-engineer die duidelijk geen zin in zijn werk had. Met liniaal en enkele potloodstrepen moet hij zich er binnen een half uur van af hebben gemaakt om het wegennet te ontwerpen, werkelijk 40, 50 kilometer aaneengesloten rechte wegen zijn hier normaal. Het voordeel is wel dat ondanks de ijslaag je er toch met 80 a 90 overheen kunt.

Omdat we niet in een keer naar St Petersburg door wilden rijden, namen we na Pskov de R52, even van de grote lange rechte weg af en voor wat hoognodige afwisseling zorgen. De R52 echter is een erg breed, lang, recht wasbord en in het stikke donker is het een ervaring die niet langer dan een tien minuten had hoeven duren. Uiteindelijk komen we aan in Velikiy Novgorod en vinden al snel een hotel met de naam Sadko. M’n talent voor taal kreeg de laatste beproeving van de dag toen bleek dat de receptioniste behalve Russisch alleen enig Frans machtig was.

We kijken enorm uit naar morgen, voor vandaag hebben we niet het gevoel dat we het gezicht van Rusland gezien hebben. Morgen maken we tijd om dorpen in te rijden, rond te kijken en hier en daar een bosweg te verkennen?