Dag 10 – Castarne – Pamplona

Dag 10 – Castarne – Pamplona

Vanochtend zijn we in alle vroegte vertrokken van de camping waar we geen woorden meer aan vuil zullen maken. Het moge duidelijk zijn dat dit onze eerste en laatste kennismaking was met camping Baliera in Castarne.
Gisterenavond is het besluit genomen sneller door te rijden naar het westen. Zonde zult u wellicht zeggen, maar van de Pyreneeen hebben we inmiddels en dermate goede indruk dat we weten dat we hier terug gaan komen. We bewaren dus een stukje voor de volgende keer.

We zijn de dag begonnen met het rijden van de N260, ook weer een waar bochtenfestijn. Vlak na Boltana zijn we de weg af gegaan en hebben de bergweg A1604 af gereden tot aan de N330.
Oh wacht, ik vergeet helemaal melding te maken van onze heldendaad van vandaag; Vlak voordat we de N260 verlieten stond er een vrachtwagen in de greppel geparkeerd. Lastig voor het overige verkeer, want de achterste helft stond nog dwars op de weg. In vloeiend Dordts vroeg ik de man die een ietwat beteuterd naast zijn wagen stond te kijken of dat hier normaal was en er kwam een licht geemotioneerde woordenvloed terug. Niet in Dordts uiteraard. Aan zijn gebaren te zien kon ik wel op maken dat het hele geval te wijten was aan de gladheid waarvan wij eigenlijk nog niets gemerkt hadden. Is er al eerder vermeld dat wij erg tevreden zijn over onze bandenkeuze voor deze reis? Hoewel er al iemand naastig stond te bellen hebben we de Defender er maar even achter gezet en de wagen weer op het asfalt getrokken, eindelijk een spanjaard met een blij gezicht!

De N330 waren we na een paar kilometer al zat en zijn aan het greenlanen gegaan in een heel fraai landschap wat weer heel anders was dan wij tot nu toe gereden hadden. Er zat al een stevige zweem woestijngebied in, compleet met begeleiding van bovenaf middels een vijftal gieren.
Vervolgens hebben we tot vermoeiens toe nog verdere pogingen ondernomen om een fatsoenlijke greenlane te rijden, maar aangezien het aansluitende gebied door agrariers in beslag was genomen zat dat er niet in. Ja, stukjes… Maar steeds als Liz weer een mooi doorgaand weggetje gevonden had, liepen we vast op een vers omgeploegde akker. Klopt, de weg of het pad hadden ze ook maar omgespit, da’s weer een goede drie meter extra grond, nietwaar? Controle is er blijkbaar niet op, dus dit grapje zijn we meermalen tegen gekomen. Stelletje boeren. En denk maar niet dat het boekje “hoe zeg ik het in het Spaans” ook maar een woord rept over recht van overpad of iets dergelijks. Voor die discussie komen we graag nog een keer terug, na enige studie.

Na vijf pogingen waren we het zat om na een kilometer weer terug te moeten en hebben de grote weg op gezocht. Even het roet uit de uitlaat blazen en dat gaat prima over de bijna gereed zijnde snelweg naar Pamplona. De camping Ezcaba was snel gevonden en jezeker, het gehele jaar geopend, inclusief spraakzaam personeel, geopende toiletten en alle fasciliteiten die je op een camping mag verwachten.
Voor morgen staat er een fraaie greenlane op het programma die ons naar San Sebastiaan zou moeten voeren. Morgen dus -als God het wil en de boeren ook- een bericht vanaf de atlantische kust!

One Response to "Dag 10 – Castarne – Pamplona"
  1. jullie bericht weer met plezier gelezen, wijs besluit om een stukje door te rijden
    Goed reis verder, Paula en Pa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *