Dag 3 – Pontarlier – Chamousset

Dag 3 – Pontarlier – Chamousset

Wederom begon de dag met regen die met volle overtuiging uit de lucht kwam vallen. Hoogstwaarschijnlijk had het de hele nacht buiten ons weten geregend, als wij in de auto slapen zijn wij beiden nog niet met een kanon wakker te krijgen. Het enorm drassige gras rond de auto verried genoeg in ieder geval.

Ondanks het weer gingen we toch dapper op zoek naar fraaie greenlanes, de eerste vonden we bij Chateau des Pres. Niet erg lang, maar het weggetje voerde ons door een wel heel fraaie vallei. Het beekje dat door de vallei stroomde was door de aanhoudende regen een ietwat buiten proporties geraakt wat dan toch wel weer voor een spannende doorwading zorgde. Niet vanwege de diepte van het water, maar te meer omdat het maar een beetje raden was waar het pad zich bevond, best goed om te weten aangezien het een behoorlijk moerassig gebied was.
Bij Saint Claude Valfin vonden we de volgende veelbelovende route, ware het niet dat we daar aangekomen een imposant uitziend bord aantroffen met dermate dringende waarschuwingen dat de boodschap ook goed over kwam bij mensen met roestig frans. De eerste meters in zompige bosgrond en een snelle scan van de stafkaart deed ons besluiten deze route te laten voor wat het was, een andere dag in andere omstandigheden wellicht, maar nu even niet.
Bij Saint Germain de Joux vond Liz een volgende route die ons een heel aardige shortcut op zou kunnen leveren. (een shortcut in Landreizigertaal is een korte route waar je de hele dag mee bezig bent maar enorm veel plezier in hebt) Echter, dit maal waren het de kaarten die het niet eens konden worden. De ene kaart meende dat het een redelijke weg was die ons van het ene dal in het andere kon voeren, de andere kaart wist ons te melden dat het pad al snel zou stoppen. Het pad zelf leek al in geen jaren bereden waardoor wij toch het oordeel van de laatst geraadpleegde kaart te volgen. Ik moet zeggen dat de continue stromende regen dit besluit een stuk makkelijker maakte.

Verder dus over b-wegen, het besluit was genomen om verder zuidelijk te rijden en daar ons geluk te beproeven. Een droge dag zou al een hele verbetering zijn. ‘Rij dan ook door naar Spanje’ hoor ik mijn zus al denken als ze dit stukje morgenochtend zit te lezen.
Hoger en hoger voerde de heerlijk slingerende weggetjes ons, tot de regen over ging in eerst natte, vervolgens flink pakkende sneeuw.

Eenmaal boven op de ‘Col de la Croix Fry’ kwamen we een sneeuwschuiver tegen die samen met een pisten bully de pas open probeerde te houden. Ander verkeer was er niet wat wel prettig was tijdens het afdalen. De dikke laag slush op het wegdek maakte de haarspeldbochten net even iets spannender, van die momenten die je graag zelf aan het beleven bent. De uitkomst van het bandenkeuze debat vorige week konden we beiden bij iedere haarspeldbocht nog eens bevestigen, soms slechts met een instemmend hmmhmm, soms met de hele riedel. En als ik er zelf eindelijk over op hield, ging Liz er wel over door.

Nu de condities ten opzichte van vorige week best een flinke wending genomen hebben -vorige week was er in de gehele Alpen nog geen sneeuw te bekennen- vonden wij het wel noodzakelijk om ons reisplan bij te stellen. De continue regen in lager gelegen gebieden en de aanhoudende sneeuwval in de hogere regionen maken het lastig, zo niet gevaarlijk greenlanen. Van vorst is nog geen sprake, ook ’s nachts vriest het nauwelijks tot niet. De grond is daardoor volledig verzadigd en enige draagkracht is ver te zoeken. Vandaar dat we de route die we nog op het oog hadden terug in de tas stoppen voor een ander moment.

We reden door naar Albertville om een douche met bijbehorende slaapgelegenheid te zoeken. Op zich was dat wel snel gevonden, ware het niet dat in een grijs verleden er iets olympisch plaats gevonden heeft in Albertville? Tja, dan is het logisch dat je voor een twee persoons kamer ruim 230 euro kwijt bent.
Even een dorpje verder kijken maar dus. Hotels vol. En nog een dorpje verder, hotels vol.
Een opmerkelijk behulpzame mevrouw maakte ons attent op een klein hotelletje een dorpje verderop, in Chamousset. En zo eindigde de dag dus bij ‘Chez Christin’ waar men ons hartelijk ontving met een bord lokale lekkernijen en als toetje een zelf gemaakte chocolade mousse die viel alsof je een heel pak Milky Way’s weg had gewerkt. Een prima basis voor een goede nachtrust…

One Response to "Dag 3 – Pontarlier – Chamousset"
  1. Deze trip belooft toch weer erg goed te worden. De vele borden die je beschrijft komen erg bekend voor, in Spanje staan er gelukkig véééél minder. Mooie teksten, ik zat weer te schuddebuiken. Veel plezier samen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *