Dag 5 – Vinsobres – Villeneuve-lès-Béziers

Dag 5 – Vinsobres – Villeneuve-lès-Béziers

Het is kaasavond.
We zijn na het regelen van een hotel kamer op pad gegaan en met een fraaie buit terug gekeerd. Brique Affinee, Mimolette vieille, Picodon, Viande des Grisons en als vangnet een Brie. De oplettende lezer zal zeggen, een Viande des Grisons, dat is toch helemaal geen kaas? Dat zit zo, kaas komt vaak beter tot z’n recht als je er wat vlees bij eet. Om het Frankrijk avontuur fatsoenlijk af te ronden, hebben we er tevens een Corbières a la robe rouge bij voorzien, een veilige doch goed passende keuze.
Al smikkelend en smullend denken we terug aan deze dag.
Het begon allemaal eigenlijk best gematigd met teveel van de bekende borden naar ons zin. Doorgaande wegen dus die ik al snel dermate zat was dat het tijd werd voor een cultureel intermezzo. Een opmerkelijk fraai klooster diende zich aan waar we dan ook graag even tijd voor maakten. Het Chartreuse de Bonpas bij Caumont-sur-Durance wist ons uitermate te boeien, ook de aansluitende wijnproeverij heeft daar zeker in bijgedragen.

Terwijl we de D5 af zakten viel bij Les Baux-de-Provence ons oog op een wel uitzonderlijk uitziende rotsformatie die we dan ook nader zijn gaan bestuderen. Het bleek een festijn voor krappe bochten liefhebbers, want door de formatie heen slingerde zich een weg als ware het een toeristenattractie. Dat zal het in de zomer dan ook zeker zijn, getuige de parkeerautomaten aldaar. Liz trachtte koortsachtig het geheel nog spannender te maken door routes te vinden die ons nog verder zouden voeren in dit erg leuke terrein. Na een paar missers -het was best vakkundig dichtgezet- vonden we een soort van karrespoor achtige verkleuring in het terrein die er op wees dat er in principe een auto zou kunnen rijden.

Het bracht ons de eerste Franse kras op de auto die wij nog lang zullen koesteren. Het pad voerde ons dieper en dieper de bossen in en plots stonden we voor een hek met een groot rood bord. Aan de andere zijde van het hek wel te verstaan, dus het gold niet voor ons, het bord stond tenslotte de andere kant op gericht.
Mooi dat het hek niet op slot zat, zonder omhaal glipten we er langs het volgende bos in.
Goede genade, wat een heerlijk offroad paradijs was dat. Keien paden, aardverschuivingen, diepe gaten waar een Defender makkelijk in paste… En dan kom je op een gegeven moment toch weer bij een doorgaande weg aan, althans, bijna. Een slagboom versperde onze doorgang en terwijl Liz controleerde of de boom wel op slot zat zakte mijn mond langzaam open van de borden die ik zo her en der zag staan. “Acces interdit TIR de MINES”?

Nu zijn wij wel vaker op militaire terreinen beland, maar een oefenterrein voor explosieven, hmm dat is nieuw.
Na deze nieuwe ervaring hebben we nog een poging ondernomen een greenlane te rijden, maar ook hier ontaarde het in een afgesloten weg. Voor wie dalijk de reisvideo aandachtig gaat zitten bestuderen: laat je niet gek maken, het stukje dat we gereden hebben was geweldig, maar de rit naar zuid-Frankrijk echt niet waard. Na nog geen 10 minuten is het gedaan met de pret.

We waren zuid-Frankrijk eigenlijk een beetje zat. Vandaar dat de voet iets verder zakte en we op Spanje aan koersten. Morgen willen we graag Spanje bij daglicht binnen rijden, dus hebben we op een paar shortcuts na die echt shortcuts bleken te zijn alleen nog landwegen en autowegen gereden.
Vandaar dus die kaas, vandaar Villeneuve-lès-Béziers.

 

2 Responses to "Dag 5 – Vinsobres – Villeneuve-lès-Béziers"
  1. Nou, we hebben nog wat restjes vandaag als lunch gehad, maar het is toch echt op hoor. Maar goed dat ik goed ben opgevoed in het treffen van reisvoorbereiding he pa, we zullen dus zeker geen honger hebben.

  2. die kaas hoeveelheid is beslist niet voor één avond, dus bewaar maar wat voor in de Pyreneeën, want daar zijn geen winkeltjes in de bergen. Goe reis verder!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *