Dag 2 – Rzepin – Przezmierowo

Dag 2 – Rzepin – Przezmierowo

Blijkbaar waren we erg aan vakantie toe, zowel Liz als ik hebben de eerste nacht geslapen als een os om pas om half negen wakker te worden. Dat is opmerkelijk voor ons, meestal zijn we tegen die tijd al op pad.

Het zag er grappig uit rond de auto, gezien de sporen in de verse sneeuw van diverse bosbewoners. En bosbewoners zijn er in deze omgeving maar genoeg, hoewel we pas een anderhalve dag op pad waren hebben we al tien herten en reeen geteld.
De bossen waar we de ochtend doorgebracht hebben behoort tot een  natuurpark in het gebied Sulecinski. Niet erg spannend of uitdagend, maar mooi en uitermate geschikt om weer lekker in het ritme te komen van het rijden op besneeuwde bospaden.

In een gehucht genaamd Rudna van pakweg 25 huizen en een kerk, vlak voor huisnummer 20A bleek de auto geen zin te hebben in een uitermate flauw bochtje. Ik dacht nog, het is hier toch helemaal niet zo glad en omdat we in de straatjes van het gehucht niet harder reden dan 20 km stonden we binnen een paar meter stil. Even terug steken en eens zien wat er eigenlijk loos is en dat er wat loos was werd ons al heel snel duidelijk. Met het terugsteken was er een oliespoortje in de sneeuw te zien vanaf het rechter voorwiel. Het wiel zelf had een uitermate onnatuurlijke positie ingenomen, het was in ieder geval geen gezicht.
Een jongeman van een huis verderop gebaarde dat hij zijn vader wel even iemand liet bellen, althans, dat was mijn vertaling van zijn gebaren. Na twee uur wachten en met een steeds sterker aan mijn handgebaar-vertaalcapaciteiten twijfelende Liz naast me werd het tijd om de hulptroepen in NL in te schakelen van de ANWB alarmlijn.
“Waar sta je” kon ik triomfantelijk beantwoorden met de blijkbaar nietszeggende zin “Midden in Rudna”. Nou blijkt dat best een populaire naam geweest te zijn toen men de dorpsnamen aan het uitgeven was, want er bleken zo’n tien Rudna’s te zijn. Liz wist nog een districtcode uit haar navigatiesysteem te ontfrutselen en binnen een uur ging mijn telefoon al, een chauffeur die me in gebrekkig engels vroeg waar we uit hingen. Een toevallige passant kreeg meteen mijn telefoon aan z’n oor gedrukt zodat het gesprek verder kon in het Pools, dat leek me wel zo efficient.
Juist, deze chauffeur stond in een andere Rudna en wel eentje net buiten zijn territorium, hij waagde er zich dus niet aan.
Weer een uurtje wachten en inmiddels in het donker zagen we dan toch de lichten opdoemen van een afsleepwagen. Even later stond de Defender op de transporter en terwijl wij onze kelen schraapten om die brok er uit te krijgen werden we in een personenauto gezet die achter de afsleepwagen aan zou rijden.

Binnen 5 minuten dacht ik echt dat m’n hart voor eens en altijd zou stoppen. Terwijl de afsleepwagen met flinke vaart op het kruispunt met de hoofdweg af stuift, merkt de chauffeur opeens dat het toch wel ernstig glad aan het worden is en stampt op de rem. Met blokkerende wielen en een boel geraas komt de wagen pas 30 meter verderop, met onze dansende Defender er boven op midden op de hoofdweg tot stilstand. Nou houden wij niet zo erg van die Poolse hoofdwegen omdat die het domein zijn van flink doorrijdende vrachtwagens. We houden er al helemaal niet van als onze auto daar weerloos middenop staat. Gelukkig liep dit avontuur goed af en hoefde de afsleepwagen alleen voorzien te worden van een nieuwe achterband die de schuiver niet had overleefd.

Vreemd genoeg moesten we zelf maar vertellen waar we heen wilden. Nou had Liz al een lijstje van LR garages samengesteld en die in Poznan leek ons wel wat. Ok, naar Poznan dus…
Bijna in Poznan aangekomen vertelde onze chauffeur en passant dat het eigenlijk te ver was (100km)  maar dat zouden we wel zien dan.
De auto werd netjes op het terrein van de Land Rover dealer gestald en wij werden naar een hotel gebracht er tegenover.
Alleen nog even wat papierwerk en dan konden we eindelijk naar bed.. Of we het verschil in kilometers even wilden bijpassen, een slordige 1300 zloty. (330 euro)
Moment, ik bel even met de ANWB. “Nee hoor mijnheer, laat u niets wijsmaken, we hebben een overeenkomst met de zustermaatschappij in Polen, daar hebben ze zich maar aan te houden.” En zo ging het kringetje een paar keer rond tot ik me toch wat bedreigd voelde worden. Met name ook het zinnetje “dan zetten we de Land Rover wel weer in het bos neer” raakte me best op een tere plek en een bijzonder onaangename afloop ontwijkend heb ik in overleg met de Alarmlijn de helft van het geeiste bedrag aan de drie mokkende en morrende bergers gegeven die er met tegenzin mee heen gingen. Toen een kwartiertje later de ANWB weer belde om te informeren of alles goed was afgelopen werd tot onze opluchting de toezegging gedaan dat wij het overhandigde bedrag terug krijgen van de ANWB die het zal gaan verhalen bij de Poolse zustermaatschappij. Mooi, zo ligt het probleem op het bureau waar het thuis hoort.

Eindelijk naar bed in onze veel te dure hotelkamer, maar ja, er was er uiteraard nog maar eentje vrij in het hele hotel en dat was nou net die dure. Natuurlijk beste mevrouw van de receptie, geef die sleutel nou maar. Het is wel goed zo, de nacht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *