Dag 5 – N53° 24' 12.7", E17° 52' 41.6" – Wdzydze

Dag 5 – N53° 24' 12.7", E17° 52' 41.6" – Wdzydze

Toen we vanochtend eindelijk uitgeslapen waren (tegen een uur of 8 terwijl we er ook al om 8 uur in lagen) lag het bos er nog net zo bij als gisterenavond, helaas hadden de dreigende sneeuwwolken de lading ’s nachts niet afgeleverd. Na een uitermate prettig ontbijt zijn we op pad gegaan en hebben de een na de andere bosweg gereden.
Door de geringe sneeuwval zien veel bosbouwers hun kans schoon om nog even een paar weken door te kunnen werken, vandaar dat dit enorme bos wat wij niet anders dan zo goed als geheel uitgestorven kennen nu nog wemelt van houthakkers, bosbouwmaterieel en houtwagens. Toch weten we onze weg wel te vinden, maar die heftige greenlanes die we van het gebied gewend zijn, blijven uit.
We besluiten nog verder noord te rijden, maar hoe noordelijker we komen, hoe minder sneeuw. De bomen zijn hier zelfs nog groen en door de redelijk constante vorst zal daar ook niet snel verandering in komen, althans volgens een local waar we uitvoerig het weer mee besproken hebben.
Eenmaal aangekomen in het noordelijke deel van nog steeds het zelfde natuurgebied vinden we het wel eens tijd om onszelf te trakteren op een fijne maaltijd uit Poolse keuken en strijken neer bij een hotel/restaurant, hotel Niedzwiadek geheten. Als de ober ons de kaart geeft en merkt dat we uit Nederland komen, tracht hij meteen een soort Nederlands te praten, hij heeft immers nog een tijd in Barendrecht gewerkt. Zodra hij hoort dat wij uit Dordrecht komen, zijn we helemaal de klanten van de dag en als ik ‘m vraag of de kok wat streekgerechten voor ons kan maken glimlacht hij veelbetekenend.
Werkelijk, ik heb moeite gehad de trap op te komen. We hebben maar een kamer genomen in het hotel, beiden waren zo volgepropt dat we echt geen behoefte hadden om nog een stap buiten de deur te doen. Goede genade, eerst kregen we een soep met de dikte van een ragout die geserveerd werd in een uitgehold brood. Ongenadig lekker, morgenochtend ga ik zeker de naam ervan nog even navragen.
Vergeet uiteraard pardoes te vermelden dat de appetizer bestond uit een kom zult, gemaakt door een mevrouw uit het dorp die de lekkernij voor het hele dorp maakt. Ik ben niet zo van de zult normaal gesproken, maar dit was toch wel heel erg lekker, niet te vergelijken met hetgeen in NL die naam draagt.
Tja, en dan komt terwijl je eigenlijk al best een redelijke vullingsgraad bereikt hebt het hoofdgerecht op tafel… Perfect gebakken eend uit het meer bij het hotel met heerlijke verse knapperige rode kool en een bessencompote uit grootmoeders keuken.
Ik ben best gek op Polen. Liz beaamt het met een hoofdknik en zucht maar eens.
Klopt, het leven is hier best zwaar soms.