Dag 11 – Drangsnes – Latrabjarg

Dag 11 – Drangsnes – Latrabjarg

 Aha, nu snappen we de fascinatie aangaande de west-fjorden!
Gisteren zaten we aan de oostelijke zijde en dat was op zich heel fraai, maar nu we aan de westelijke zijde zitten… Wauw.
Maar eerst krijg je natuurlijk even te horen hoe we hier geraakt zijn, want op het gemak over de ringweg tuffen kan natuurlijk niet hè.

Aan de 61 bij Isafjoerdur loopt een 4×4 pad met nummer F66. Als je aan het pad begint denk je even ‘blijft dat de hele weg zo’ met gehobbel over keien die te groot zijn om vaart te maken en te klein om spannend te zijn. Na een paar honderd meter echter gaat het gehobbel over in een leuk slingerpad dat tot onze vreugde ook nog eens steil een berg op gaat.
Steil in de pure zin van het woord, met haarspeldjes die ik voor de gemoedsrust maar in z’n 1 heb genomen. En wat een uitzichten… prachtige rotsformaties, uitgestrekte mosvelden in de mooiste groentinten en waterpartijtjes zoals je ze eigenlijk alleen in magazines tegen komt. Het pad eindigt ongeveer bij Kletthals op de 60.
De tweede 4×4 route die we vandaag gereden hebben -het smaakte tenslotte naar meer- was de serviceweg van het energiebedrijf door het Pingmannaheidi en Pingmannadalur.

Het pad loopt dus langs hoogspanningsmasten, maar is er niet minder interessant om. Vergis je niet, het is geen tweebaansweg zoals voor de waterkrachtmannen gemaakt is, maar het is een leuke rock-crawler af en toe, ook weer vergezeld van heel fraaie vergezichten. Inmiddels ben je dan wel aangekomen in de omgeving waar men zo lyrisch over raakt, de fameuze west-fjorden.
Via de 62 zijn we naar het meest westelijke puntje van Europa gereden en de oooh’s en de aaah’s waren niet van de lucht. Bij iedere bocht in de weg zie je een nog mooier schouwspel van zee, kliffen en fjorden. Het is zonder overdrijven doodzonde als je IJsland hebt bezocht zonder de westfjorden aan te doen.
Het uiterste puntje van het land, Latrabjarg, is een 440 meter hoge klif waar veel vogels in nestelen. De bekendste is wel de papegaaiduiker, een schattig bont gekleurd vogeltje met een dwaze snavel.
Tot ons genoegen vonden we er eentje die graag bereid was zich te laten fotograferen en zo besloten we deze dag. Nou ja, Liz en ik dan, want Piet en Hanneke zijn nog even een avondwandeling gaan maken en ik zie als ik omhoog kijk Hanneke uitbundig zwaaien bovenaan de rotswand waar ze op geklommen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *