Dag 28; Skaidi – Enontekio

Dag 28; Skaidi – Enontekio

by

9.30 Uur, we hervatten onze reis. Ik ben eerst een half uur bezig geweest met het sneeuwvrij maken van de auto. Hoewel ik dat gisteren ook al gedaan heb (gelukkig) ligt er toch weer een goede 15 cm op het dak en het laatste dat ik wil is dat iemand die laag op z’n voorruit krijgt.
Het valt Liz niet makkelijk om afscheid te nemen van haar moeder, uiteraard.
We rijden eerst richting Alta en brengen de ‘plotselinge extra bagage’ naar het postkantoor. We winkelen nog wat verder en zien een Iveco Massiv staan, in vol expeditie ornaat. Uiteraard zet ik de echte er naast en maak een foto. Altijd leuk. De eigenaars zijn helaas nergens te bespeuren.
Tijd om verder te gaan, we hebben nog iets belangrijks te doen. We zetten koers naar Soussjavri, waar Inga woont. (die van de rendieren) We kunnen uiteraard niet huiswaards zonder gedroogd rendier en homemade is toch altijd het lekkerst. Bij louter toeval heeft ze ons al verwacht en staat er reeds een zak gereed. Afrekenen mag niet, en dat terwijl het spul in de winkel toch al snel een 60 euro de kilo doet.
Geweldig, en vol trots zet ze nog een schaal voor onze neus, we zullen wel trek hebben…
Inga is een sami. De sami is een nomadenvolk dat alleen voorkomt in Finnmark (Noorwegen), noord-Zweden en Lapland (Finland). Slechts een deel van de sami is bezig met rendieren fokken, andere groepen richten zich meer op de visserij en landbouw.
De sami die zich met de rendieren bezig houden, trekken met hun kudde de noordelijke landen door en leven slechts een paar maanden op dezelfde plek. De families zijn hecht en groot en de taken zijn strak verdeeld, alles draait om de dieren.
We reizen verder na afscheid genomen te hebben en rijden over prachtige passen tussen wit besneeuwde rotsformaties door. Blauw ijs siert de rotsen in meters hoge ijspegels, ontstaan tijdens de eerdere dooi-periode. Het is een prachtig schouwspel.
Tegen de avond passeren we de grens met Finland en vinden onderdak in een hutje bij een sledehonden trainer in Enontekio. Ofschoon hij gereed staat om morgenvroeg met de honden te vertrekken, kunnen we wel terecht, als we de deur maar achter ons dicht trekken…
Tja, zo gaat dat hier. Heerlijk.

PageLines